U bent hier

Naakt op de Wadden

Door De R. op 14 juli 2015 - 02:37

Ik ben een echte laatbloeier op het gebied van naturisme. In 2011 nog stond ik er niet eens bij stil dat er zoiets bestond als naaktrecreatie. Langzaam begon ik het te beseffen en daarom ging ik een jaar later voorzichtig eens kijken op zo'n strandje zonder er daadwerkelijk te gaan liggen. Pas het jaar daarop kocht ik een badhanddoek met als doel om er ook eens echt te gaan liggen. Het resulteerde in enkele prachtige ervaringen bij de Kraaijenbergse Plassen (Noord-Brabant) en De Potten (Friesland). Als ik denk aan de warme zomer van 2013, denk ik automatisch terug aan deze twee prachtige ervaringen.

Vlieland

In juni 2014 was ik van plan om mijn eerste naaktwandeling te gaan maken. Waar zou dit beter kunnen dan op een van de Nederlandse Waddeneilanden? Nog nooit was ik op zo'n eiland geweest. En zo nam ik op een dag de trein voor een 3,5 uur durende rit naar het Friese Harlingen om daar de boot te nemen naar Vlieland. Deze afvaart duurde nog zo'n anderhalf uur. Eenmaal aan wal was je meteen in Oost-Vlieland, het enige dorp op Vlieland. Daar installeerde ik me in het eerste hotel. Ik nam daarna alvast een kijkje in het dorp. Mooi was de benaming van de zijstraatjes, zoals de 'Boereglop', 'Kerkeglop' en 'Molenglop'. Jammer was wel dat ik niet meer aan eten toekwam omdat alle eetgelegenheden al gesloten waren. Maar goed, de volgende dag was het werkelijk stralend weer. Er heerste een heerlijke vakantiesfeer in het dorp, waar ik ook een fiets huurde om het eiland te gaan verkennen. Ik beklom ook het Vuurboetsduin, het hoogste duin van de Waddeneilanden. Aan de ene kant keek je uit op de Waddenzee; aan de andere kant op de opvallend blauwe Noordzee. De vuurtoren was niet zo hoog, maar torende door de hoogte van het duin toch nog hoog boven het dorp uit. De groene bossen met zijn fraaie plantengroei nodigden uit om er heerlijk doorheen te fietsen, wat ik dan ook deed. Een picknick op een open veld was werkelijk een genot. Ook de jachthaven even verderop mocht er zijn.

Het eiland Vlieland

Ik fietste terug om in te checken bij het volgende hotel dat iets buiten het dorp lag. En nam vervolgens een kijkje bij de belangrijkste strandopgang nabij strandhotel Seeduyn. Ik probeerde alvast paal 50 - van waaraf je bloot mocht - te lokaliseren maar dit viel nog niet mee. Maar goed, ik wist nu ongeveer waar ik moest zijn als ik de naaktwandeling zou gaan maken. Terug in het dorp, wist ik nu wèl een frietje te bemachtigen. Dit at ik op met uitzicht op de Waddenzee waar het nu hoogwater was.

Leuke sfeer in het dorp

De volgende dag was het nog iets mooier weer, met een graad of 20. Het was de bedoeling om een rondje om het eiland te gaan fietsen en tegelijkertijd alvast wat van de naturistische mogelijkheden te benutten. Bij de bekende strandopgang lagen de families textilisten; hoe zou het een stukje verderop zijn? Hoe verder je fietste, hoe rustiger het werd op het strand. Ik zag een naakte hardloper en hoorde een vrouw zeggen dat je hier 'gerust in je blote reet kon gaan liggen'. Maar verder waren er geen naturisten te bekennen. De natuur achter de duinen was werkelijk prachtig. Op een gegeven moment klom ik een duin over; hier spreidde ik mijn badhanddoek uit over het strand. En kleedde me vervolgens naakt uit. Ik was hier - op een eenzame wandelaar na - alleen op de wereld en had alle vrijheid om rondjes te rennen en pootje te baden. Heerlijk! Wel was ik nogal laconiek geweest met mijn rug insmeren en dit leverde uiteindelijk een flink verbrande rug op. Een leerproces voor de volgende keer!

Het Noordzeestrand met de Vliehors Expres

Urenlang had ik op dit bijna verlaten strand doorgebracht. Maar ik wilde mijn rondje om het eiland nog vervolmaken. Ik kwam langs een vogelreservaat en naderde ook het punt waar de Vliehors begon, een enorme zandvlakte waar ook geregeld schietoefeningen plaatsvonden. Hier zag ik ook weer de toeristische Vliehors Expres rijden, zoals wel vaker deze middag. Ik fietste echter verder, richting de kant van de Waddenzee waar het in een natuurgebied ook weer volkomen verlaten was. In de verte stak het Vuurboetsduin boven het landschap uit. Werkelijk prachtig was het hier; totaal on-Nederlands eigenlijk. Terug op het fietspad, bereikte ik uiteindelijk het dorp weer.

Plantengroei op het eiland

Het belangrijkste moest nog komen. 's Avonds liep ik weer de strandopgang af, terwijl ik langzaam de zon onder zag gaan. Er liepen nog wat gezinnen rond, maar een stukje verderop was niemand meer te bekennen. Het was tijd om al mijn kleren uit te trekken en deze in mijn rugzak te stoppen. Superspannend! En de temperatuur was nog heerlijk. En wat een vrijheid om hier lekker bloot langs de vloedlijn te lopen! Er leken in de verte nog mensen aan te komen, maar dat was uiteindelijk maar schijn; het ging slechts om een paar stukken hout. De gehele wandeling zou ik ook niemand meer tegenkomen. Na een tijdje besloot ik weer terug te lopen; nog een heel eind. Op een gegeven moment zag ik de lichtjes van het paviljoen weer opdoemen en besloot ik mijn kleren weer aan te doen. Want het was onduidelijk waar paal 50 precies stond; risico nam ik liever niet. Ik was net op tijd terug voordat het te donker zou worden. En zo was deze eerste naaktwandeling zeer geslaagd, terwijl de maan boven de duinen scheen. Ruim een uur had de wandeling geduurd; niet zo heel lang natuurlijk maar voor mij toch een aardige start.

De zonsondergang vlak voor de naaktwandeling

De volgende ochtend bracht de boot me weer terug naar het vasteland. "Dag Vlieland", zwaaide een vrouw nog eens richting het prachtige en sfeervolle eiland. In Harlingen nam ik weer de trein terug naar huis, een prachtige trip rijker!

Schiermonnikoog

Ruim een jaar later ging ik naar Schiermonnikoog, met als doel om daar de lange wandeling van paal 7 naar het oostelijke puntje van het eiland te maken. Maar sowieso was het natuurlijk interessant om Schiermonnikoog met Vlieland te vergelijken, qua schoonheid en sfeer.

Het was drie uur rijden naar Lauwersoog, waarna de boot me in drie kwartier naar Schiermonnikoog bracht. Alles bij elkaar een lange rit, maar daar houd ik wel van, zo ver van huis. Wat meteen opviel, was dat je - in tegenstelling tot Vlieland - nog niet meteen in het dorp bent als de boot aanlegt. Het was een paar kilometer lopen naar Schiermonnikoog, het gelijknamige dorp. Daarmee oefende ik alvast voor de aanstaande wandeling. Maar je kon ook met de fiets of bus naar het dorp.

Het mooie dorp Schiermonnikoog

De volgende dag - waarop het stralend weer was - benutte ik om het westelijk deel van het eiland te bezichtigen. Als eerste het dorp, waar een gezellige, gemoedelijke sfeer hing. Naast Nederlanders, waren er ook de nodige Duitsers en een plukje Belgen te bekennen. Het dorp Schiermonnikoog bleek eigenlijk nog mooier dan Oost-Vlieland, het dorp dus op Vlieland. Er stonden verschillende mooie oude gevels en veel mensen zaten op het terras. Had Oost-Vlieland de 'Gloppen'; in Schiermonnikoog heetten de straten 'Langestreek', 'Middenstreek' en 'Voorstreek'. Ik had inmiddels een fiets gehuurd, en bezocht achtereenvolgens de jachthaven en de Westerplas waar je vanuit de vogelhut een mooi uitzicht had op de verschillende soorten vogels, waaronder lepelaars. Vervolgens fietste ik verder richting paal 2, waar het westelijke naaktstrand lag. Ik was hier alleen maar om te kijken, niet om te gaan liggen. Het leek vanaf het duin niet zo'n breed strand, maar in werkelijkheid deed ik er bijna een kwartier over om het water te bereiken! Ik bezocht ook nog de rode vuurtoren en bunker Wassermann, gelegen op het hoogste duin van waaraf je een mooi uitzicht hebt over het eiland. Via de Prins Bernhardweg kwam ik daarna uit bij strandpaviljoen De Marlijn. Even verderop stond paal 7 van waaraf ik morgen de naaktwandeling zou gaan maken. Ik kon de paal in eerste instantie niet vinden; deze bleek uiteindelijk in de duinvallei te staan.

Paal 7

De volgende ochtend was de 'grote dag' aangebroken. Na een stevig ontbijt, besloot ik opnieuw een fiets te huren, want de vier kilometer van het hotel naar paal 7 was me toch iets te gortig; ik moest straks immers heen en terug nog zo'n 26 kilometer lopen! En zo fietste ik terug naar paal 7. Bij deze paal deed ik mijn zwembroek en t-shirt uit zodat ik geheel naakt was en stopte deze vervolgens in mijn schoudertas. Helaas was ik onderweg mijn zonnebrand factor 30 verloren, maar gelukkig had ik nog een spray van factor 20 bij waar nog nèt genoeg in zat. Het smeren was hard nodig; de zon scheen vandaag opnieuw fel met een graad of 27.

Het oneindige zand

Ik begon aan mijn tocht. In het begin waren er nog wat badgasten aanwezig; ik schat zo'n twintig naturisten, maar eenmaal verder kwam ik haast niemand meer tegen. Een naturistisch stel was ook aan een wandeling langs de vloedlijn bezig, waarbij de vrouw topless was. Verder kwam ik nog een fietser tegen die op het harde zand reed. Hij verdween uiteindelijk als een stipje aan de horizon op het 'oneindige' strand dat hier ook zeer breed was. Veel vogels zaten er ook. Na een tijdje kwam de Balgexpres langsrijden, de toeristische tractor die eens per dag naar de grote zandvlakte de 'Balg' rijdt, ook mijn doel voor vandaag. Ondertussen zag ik twee zeehonden hun kopjes boven het water van de Noordzee uitsteken. Er schoot ook een keer een rog door het water waar ik af en toe doorheen moest lopen om verder te komen. Dit zorgde meteen voor een heerlijke verkoeling. Ik zag ook een zogenaamde blauwe haarkwal, die was aangespoeld op het strand. De aanwezigheid van deze soort had ik gelezen in een krantje, dus het was leuk om deze ook daadwerkelijk te zien. Na een paar uur lopen, kwam eindelijk het eindpunt in zicht. Opmerkelijk genoeg kwam ik nog een man en vrouw met hond tegen, maar die waren waarschijnlijk met de Balgexpres meegeweest en liepen nu terug. Bijna 4,5 uur had ik gelopen (met diverse stops om het een en ander goed te bekijken) toen ik aankwam op het meest oostelijke puntje van het eiland. De sporen van de Balgexpres waren hier nog zichtbaar. Het was eindelijk tijd om eens te gaan picknicken en ik genoot hier met volle teugen van, met uitzicht op Simonszand, de zandplaat aan de overkant van het water. Ik liep hier nog een hele tijd te genieten van de omgeving, van het oneindig lijkende zand van de Balg waar de zon werkelijk brandde. Ik was hier ook helemaal alleen op de wereld, met uitzondering dan van de vogels. Zeehonden zag ik helaas niet meer.

Het meest oostelijke puntje van het eiland

Ik besloot weer terug te lopen. Na een hele lange tijd kwam ik de eerste mensen weer tegen die nog behoorlijk ver van de strandopgang af lagen. Langzaam zag ik in de verte ook het paviljoen weer in zicht komen. Ik had nooit gedacht de zonsondergang nog mee te maken vandaag; het was inmiddels tien uur geleden dat ik aan de wandeling was begonnen. Maar dit was wel een hele mooie afsluiting van de dag! Ik liep nog terug naar paal 7 om de wandeling formeel af te maken, kleedde me weer aan en liep vervolgens tevreden terug naar mijn fiets. In het hotel bleek ik - net als vorig jaar - flink verbrand te zijn; een tegenvaller want ik dacht dat ik me nog zo goed had ingesmeerd. Met behulp trouwens van een kwast die toch goed leek te werken...

Zonsondergang boven de Noordzee

De volgende dag - waarop het nog een paar graden warmer was - bracht de boot me weer terug naar het vasteland waarna ik mijn auto weer oppikte. Schiermonnikoog bleek - qua natuurschoon - uiteindelijk toch nèt wat minder mooi te zijn dan Vlieland, maar ik was hoe dan ook weer een prachtige ervaring rijker!