U bent hier

“Op een naturistencamping is er meer respect dan op een textielcamping”

Door admin op 19 augustus 2014 - 11:03
Afgelopen weekend verscheen op www.deredactie.be onderstaand artikel. Journalist Zico Saerens bezocht verenigingsterrein Helios in Meerbeek (Athena)(B) in het kader van een reportagereeks over "zomerjobs" en interviewde daar terreinbeheerder Martine en enkele kampeerders. Voor Martine is het niet echt een zomerjob, ze doet het het hele jaar.

Bron: VRT
Foto's: VRT en Mark-Helios

admin

 
 
 
Heel wat mensen brengen hun vakantie door op een van de vele campings die ons land rijk is. De meesten plaatsen hun tentje op een zogenoemde textielcamping. Een kleinere groep houdt meer van het adamskostuum en gaat naar naturistencampings. Onze redacteur trok naar zo’n camping, ging –door het slechte weer die dag- niet uit de kleren en bleek niet de enige te zijn.

Het is een regenachtige zondagmiddag. Een lange, smalle en vooral afgelegen weg leidt mij naar de camping. Eens aangekomen moeten een grote ijzeren poort, hekken en een camera pottenkijkers weghouden. “Ah, je bent hier toch? Ik dacht dat je niet meer zou komen met dit weer”, zegt terreinbeheerder Martine De Roeck terwijl ze de poort opent. Camping Athena Helios heet mij welkom.

Mark/Helios

“Normaal gezien blijven de meesten tot vanavond, maar ik zie dat er nu al veel aan het vertrekken zijn”, zegt Martine. Iedereen vlucht voor het staartje van een tropische storm dat Frank Deboosere heeft aangekondigd.

Een koppel uit Nederland laat zich niet afschrikken door het slechte weer. Net na de middag staan zij in hun grote bestelwagen voor de poort. “Jullie mogen mij met de wagen volgen naar jullie plekje”, zegt Martine tegen het koppel. “Als het druk is, is het een hele dag van hier naar daar lopen. Ik heb al eens gedacht om een stappenteller te kopen”, lacht ze.

"Mensen niet beoordeeld op uiterlijk"

Hoewel ze er nog maar een jaar werkt, kent ze de camping en de bewoners door en door. Een kleine twintig jaar geleden kwam ze er voor het eerst als bezoeker op aandringen van haar man, nu vermijdt ze het liefst zogenoemde textielcampings. “De sfeer is helemaal anders”, zegt ze. “Op een andere camping voel je je bekeken, hoewel je kleren aanhebt. Dat is hier niet het geval. Hier worden mensen aanvaard zoals ze zijn en beoordeeld op hoe ze zijn als mens, niet op hun uiterlijk.”

Mark/Helios

Daarnaast zijn naturistencampings volgens haar ook veel netter dan andere campings. “Hier ga je geen papiertje, blikje of sigarettenpeuk op de grond zien liggen. Er is hier veel meer respect, voor de natuur en voor de medemens.”

“Naturisten hebben dan ook een heel andere ingesteldheid”, gaat ze voort. “Er heerst hier echt een familiale sfeer. Iedereen kent iedereen, of het scheelt niet veel. Nieuwe kampeerders worden ook meteen opgenomen in de groep. Je zal hier nooit iemand alleen aan een tafeltje zien zitten.”

"Wij zijn een grote familie"

Die familiale sfeer is ook te merken wanneer je het terrein opgaat. Wanneer vier mannen aan een tafeltje aan het praten zijn, komen er plots heel wat andere bezoekers bijstaan. Iedereen wordt hartelijk verwelkomd. “Er is erg veel solidariteit hier”, zegt Jean-Pierre, die al 25 jaar een vaste plek heeft op de camping. “Wanneer hier iemand toekomt met een caravan, staan er onmiddellijk mensen klaar om te helpen. Dat heb je niet op textielcampings.”

“Wij zijn eigenlijk gewoon één grote familie”, vult Martine aan. “Als hier iemand op het terrein is die hier niet hoort te zijn, zal ik dat snel weten. De sociale controle is enorm. We hebben het al meegemaakt dat mensen met slechte bedoelingen over de draad kruipen. Als de vaste bezoekers merken dat er iets niet pluis is, komen ze mij verwittigen. Even later wordt er ook opgetreden. Er is ooit zelfs iemand bijna aangerand in de douches. Zulke mensen dulden wij hier niet. Gelukkig komt dat maar zelden voor.”

"Het onthaal doe ik gekleed"

Behalve een vrouw die naakt water komt halen en een man die mét T-shirt en zonder broek op de camping rondwandelt, is er eigenlijk niemand in adamskostuum. Ook Martine niet. “Het onthaal doe ik meestal gekleed”, zegt ze. “Ik moet vaak de poort openen en je weet maar nooit dat er hier iemand langskomt. Anderzijds gebeurt het ook dat mensen aanbellen die niet weten dat het hier een naturistencamping is. Je gaat die mensen niet meteen schrik aanjagen.”

VRT

“De meesten denken dat je automatisch je kleren moet uitdoen als je hier aankomt. Dat is natuurlijk niet waar. Je komt naar hier en als het weer het toelaat, kan je naakt rondlopen”, vult kampeerder Walter aan. De vooroordelen ergeren hem duidelijk. “Sommige mensen denken dat de liefde hier bedreven wordt in het openbaar of dat er orgieën plaatsvinden. Daar is natuurlijk niets van aan.”

“Je krijgt heel wat belachelijke vragen als je zegt dat je naar een naturistencamping gaat”, zegt Jean-Pierre. Een vraag die volgens hem vaak terugkomt is waar hij dan zijn geld stopt. “Wat antwoord je dan? Onder uw armen”, vult kampeerder Patje al lachend aan. Het is duidelijk: voor sfeer en gezelligheid zullen alle kampeerders, ondanks de regen, een dikke tien geven.

"Ze zullen er zijn als ik ze nodig heb"

Behalve die goede sfeer beschouwt Martine de afwisseling het grootste voordeel van haar job. “Het zwembad uitkuisen, douches en wc’s proper maken, bestellingen plaatsen, leveranciers binnenlaten, reservaties aannemen, mensen binnenlaten en rondleiden: het hoort er allemaal bij”, zegt ze. “Bovendien ben ik ook constant onder de mensen. Daar hou ik van.”

In de zomer vindt er iedere zaterdag een gemeenschappelijke barbecue plaats op de camping. “Iedereen brengt zijn eigen vlees mee en maakt iets klaar van groenten”, klinkt het. “Ik ben daar ook aanwezig en dat appreciëren de bezoekers. Bovendien vind ik het zelf ook erg leuk omdat je de meesten al jaren kent. Dat is familie voor mij. Ik weet dat er zullen zijn als ik ze nodig heb.”

"De jeugd is hier zestig jaar"

De camping mag dan wel een vijftigtal bezoekers met een vaste stek hebben, jongeren zijn hier nauwelijks te zien. “Je zit op een camping waarbij de jeugd zestig jaar is”, zegt Walter al lachend. De werkelijke gemiddelde leeftijd zal tussen de 40 en de 50 jaar liggen. “We missen hier echt wel de jeugd”, beaamt Martine. “Onze volleybalvelden zijn al jaren niet meer gebruikt omdat er gewoon geen jonge mensen meer zijn. We zien nu wel steeds vaker gezinnen met jonge kinderen toekomen. Dat hebben we nodig. Het is belangrijk dat we blijven groeien.”

VRT

Kampeerder Walter is minder optimistisch. “Jongeren zijn naar mijn gevoel steeds minder geneigd om naakt te gaan lopen”, zegt hij. “De puberteit is sowieso een moeilijke periode, maar we zien dat ook mensen die hier geweest zijn toen ze kind waren ook niet terugkeren eens ze volwassen zijn. Er zijn heel wat mensen lid van een naturistenvereniging, maar ze lijken niet echt af te zakken naar een camping. Soms heb ik het gevoel dat we een uitstervende soort zijn.”

De namiddag loopt ten einde. Wie niet gevlucht is voor het slechte weer zit knus binnen. Ik begeef mij opnieuw door de grote ijzeren poort. “En vergeet ze niet te sluiten”, wordt mij benadrukt. Mensen met slechte bedoelingen zijn hier niet welkom. Het is het onthouden waard.